Deze keer zou hij het anders doen, wellicht wat controle opofferen en ‘just go with the flow’. De vele to-do lijstje werden verruild voor een goed gevulde partyagenda. Maar niet voordat het laatste tentamenfeestje voorspoedig doorstaan zou zijn. Op de valreep nog even de eerste echte tien van het jaar gescoord, lekker! Nu was het officieel: de zomer had haar aanvang gevonden.
’t Moet een uur of zeven zijn geweest, al was de tijd totaal ondergeschikt. Daar stond ze dan: de verweerde stenen vormden een plaatje van vergane glorie. De lucht gelijk een meesterwerk in perfecte verhouding en kleur. Verdwaalde zonnestralen schenen op het donkere groen van de metershoge klimop en maakte van de oude watertoren een idyllisch plaatje. Grote passen a la Roal Duke bepaalde zowel koers als snelheid. Een grote rugtas zorgde voor de nodige of onnodige supllies. Vreemd genoeg zaten er telkens weer andere en vaak nuttige voorwerpen in. Er moest een onzichtbare connectie bestaan. Of had ik alles dan toch zo goed voorbereid? Totale verwondering lag in een tijdloze fractie besloten. Na de uitgestrekte velden en enkele serieuze obstakels was daar het land van de rivier. Ondanks haar energie om complete steden te verplaatsen was het rust wat ze sprak. De avond werd bekroond met een bord pasta. Morgen weer kersen plukken, wat een leven!
Daar zaten we dan. Een prachtige zonsopgang onder toeziend oog van de oude metalen brug. De brug, die al sinds jaar en dag toegang gaf tot deze keizerlijke stad. In het vroege ochtendlicht tekende zich de gezichten af van misschien wel mijn beste vrienden. Stuk voor stuk bijzondere mensen, die ik uit het diepste van mijn hart respecteer en bewonder. De avond was begonnen bij, zoals het de traditie betaamt, het valkhof. Oftewel ons tweede thuis voor de resterende week. Energie als muziek en de opgewekte vrolijkheid van de mensen lieten ons opgaan in het leven van de vroege nacht. Om nadat de laatste toon geklonken had koers te zetten richten the old cave. Fijn afgestemde techno de buit.
De lijst van gezellige activiteiten was inmiddels haar begin verloren noch een einde was inzicht en ’t was pas juli. Verplaatsing of wellicht verandering voegde zich met de alom aanwezige zomerse vibe. M’n moeder in een dagje weer tot Nederlands ingezetene verklaart. Al is het theoretisch niet echt dichterbij, ’t idee is wel fijn. Afscheid van m’n broertje, die zijn kwaliteiten in India verder tot ontplooiing ging brengen. Vriend Ara’s die zich voorbereide op zijn grote avontuur. De dagen dat ik er nog voor hem kon zijn, terwijl ik zag dat ’t hem zichtbaar veel deed. Het blijven dynamische connecties, waarbij verandering van het één altijd het andere beïnvloeden.
Zo als het de schuivelkeizer past, vertrok hij – in tegenstelling tot andere – niet met de noorderzon. Nee! Er zou een klapper van een feest komen. Een oud, weliswaar gekraakt, Japans casino de locatie. Fear and loathing het thema. Een fijne line-up zo uit het hart van de scene zou de avond verder kleuren. En kleurrijk was het! De meest fantasievolle creaties zo van het witte doek geplukt druppelde van heinde en ver binnen. Gedeeld enthousiasme, vriendschap en natuurlijk de muziek maakte een prima feestje. Toch maar braaf naar huis, leek het plan. De onrust sloeg toe, deze zondag had andere plannen voor mij in petto. Na een beschamende fractie van de officiële 6 tot 8 uur vond ik mezelf alweer onderweg. De toekomst tegemoet, oftewel WTTF (Welcome To The Future). Een hele fijne set-up, gezelligheid en muziek in z’n meest pure vorm maakte er een bijzondere dag van.
Door de tijd bevind ik mij in een immens grote hal waar een wel erg vreemde vogel (Arend) de scepter zwaait. Er ligt een V8 met wat aandacht tekort en de halve inboedel van vriend Jensen. Chaos is wat er heerst deze dagen. Ondanks de ogenschijnlijk ellendige omstandigheden fluistert mijn intuïtie: dit zou weleens de voorbode voor een onvergetelijke vakantie kunnen zijn. Voor een brein wat vaker vasthoud aan controle en wetenschap vormt deze totale waanzin een interessante omschakeling. Na vijf lange dagen van zwarte handen, m’n koffie roeren met stukken gereedschap, spanningen hier en daar en weinig slaap is het dan zover. De V8 zit weer netjes in elkaar en ik heb tussen de bedrijven door ook nog dat stuk blauw op twee wielen wat zich Jensens motor noemt wat meer asfalt waardig gemaakt. Sziget, here we come!
Rond de ochtendspits arriveren we in Budapest. We rijden op eieren aangezien onze meest kostbare bezittingen in euro’s achter de voorstoelen staan. Ondanks dat we al zo’n 30 uur op/onderweg zijn, vinden we toch snel een gratis parkeerplek op loopafstand welteverstaan. Wij kunnen alles! Dit zal nog vaker blijken deze week. Doe mij maar een biertje, hopsa. Inmiddels drie dagen van god los. Ik lig een paar wakkere uurtjes voor. Het verkoelende water van de Donau, een fijne 30 graden en een strikt Aszok Arany dieet geven me energie voor een voltallig rugby elftal. Tegen de donderdag haalt de tijd mij in. Het ritme is totaal spoorloos, maar de pret is er niet minder om. Zoveel leuke mensen ontmoet, zo hard gelachen met alle idioten in ons kamp en de meest fijne bandjes en Dj’s beluisterd en bedanst. Voor het lichaam een taaie slijtageslag, totale ontspanning voor de geest. Pure zorgeloosheid zoals je die in je vroege jeugd kende. Een fijne wereld op zichzelf, volgend jaar weer!
Na wat verplichte revalidatie kwamen de alpen. Wat was het mooi, wat was het fijn! Bij het krieken van de dag m’n wellicht gebroken voet in de laarzen persen en laat de adrenaline maar stromen. Kilometers bochtig afvalt worden in volle galop verslonden. Heerlijk slingeren en bij vertrouwen tot diep in het rood doorhalen, onwaarschijnlijke hellingshoeken en rempunten voorbij het begrijpelijke. Het is eigenlijk net dansen.
Zo als je dat met muziek ook kunt hebben: totaal opgaan in het geluid, zo is het hier ook. Die machine wordt een verlengstuk van je handen. In een soort trance van concentratie bepaal jij de maat terwijl het leven met volle energie door je aderen stroomt. En dan de rust, het volle donker van de nacht, prachtige sterrenhemels en die typische alpen geur.
Één zomer, gelijk een heel leven voorbij, ook wel synoniem voor verandering. Net als de bladeren hun lichtgroene kleur inmiddels verruild hebben voor wat gelig bruin, ben ook ik veranderd. De reis van beleving heeft me wederom op onverwachte momenten verblijd, verrast en soms totaal in het ongewisse gelaten. Nog even de ogen dicht voor het moment. Ik voel de warmte van de zon weer op m’n gezicht, hoor de muziek uit de verte en zie m’n oude en nieuwe vrienden lachen en die mooie ogen…
Acht uur, de wekker gaat, damm! Een vers collegejaar roept m’n naam, ik kom eraan. Vreemd genoeg gaat de switch bijna vanzelfsprekend. Hopsa, daar staat ie weer: die jongen, die zomaar uit het niks naar Delft afreisde en tegenwoordig bij de top van z’n jaar hoort. En ik heb er zowaar nog zin in ook!
-Bremme-
No comments:
Post a Comment