Hardwerken wordt niet beloond, veel werken wel, zegt men weleens. Dit weekend mocht ik voor de afwisseling eens het tegenovergestelde ervaren. Mijn planningen zien er meestal als volgt uit: eerst plan ik laat zeggen drie dagen in één, vervolgens bedenk ik me dat ik hoogstwaarschijnlijk niet eens één derde van wat ik zou willen bereiken binnen de gestelde tijd zal volbrengen en prent me voorzichtig een – meer realistisch – ‘plan B’ in het hoofd. Eén prima ‘win win’ situatie is het gevolg.
Het voorbereidende werk van de afgelopen weken begon eindelijk zijn vruchten af te werpen en ik bevond me plotsklaps in een onverwacht prettige situatie waarin ik zowaar een vrije zaterdag avond en zondag had. Lekker!
Aangezien ik zelfs de vroege zaterdag ochtend al wat al te bewust had meegemaakt sla ik een – misschien wel heel vet – feestje in Utrecht af. Een rondje ‘kroeghangen’ met de ‘boys’ leek me de betere keuze in deze. Er wordt gelachen, gepraat, gezeten en gestaan, uiteraard voorzien van de nodige - welverdiende - gouden vrienden.
Een wat luidruchtige conversatie tussen jensen en de barman trek mijn aandacht.
“Hej, er moet nog wel betaald worden voor het biljard, he”
“Nou, ik wil best betalen voor het poolen, maar ik ga niet voor het biljard betalen, er staat hier niet eens een biljard”
“Gaan we bij de hand doen?” (de barman schreeuwt inmiddels)
“Nee hoor, ik wil graag betalen voor het poolen, maar ik ga niet betalen voor het biljard”
Niet veel later zie ik Jensen inclusief bier door de tent vliegen. De barman had schijnbaar zijn dag niet. Het feit dat Jensen nog steeds staat te lachen, doet de arme man al niet veel beter voelen. Het overige personeel probeert het heethoofd nog wat tot bedaren te brengen, desalniettemin lijkt het mij de hoogste tijd om huiswaarts te gaan, ’t is immers al een uur of zes.
Op het randje van slapen en waken, volgen een wirwar van gedachtes, stukjes toekomt en heden een verhaal waar de rode draad lijkt te ontbreken. De onrust slaat toe, ik moet eruit. Een lauwe cola op ’t balkon in combinatie met een verwarmend middag zonnetje geven me een aanloop naar een authentieke zondag middag.
Een middag die me de liefde en zorgeloosheid van de vele middagjes in parkjes, aan het water en terrasjes van vorige lentes/zomers doet herbeleven. Het gras is groen vandaag, wellicht nog wel groener dan aan de overkant. ‘t Niks doen gaat me vooralsnog prima af. We trappen een ‘balletje’ en liggen in de zon, alsof werkwoorden nog niet zijn bedacht. Onwaarschijnlijk wat die paar graden in temperatuur voor verschuiving in het straatbeeld en algehele ‘mood’ van mensen teweeg brengt. Al zou dat naar mijn idee niet zo hoeven zijn. Elk jaargetijde, dag, week, maand heeft zijn eigen cadeautjes en charmes, je moet er alleen een beetje oog voor hebben.
Kloek, de eerste kroonkurken worden gelicht. Zondag middag voetbal, niet helemaal mijn ding, toch schijnt ’t wel belangrijk te zijn allemaal!? Ach, ’t is gezellig en ik zit hier op zich ook wel prima. Alhoewel, ik toch delen van de toespraak die mijn verstand op de achtergrond voert op begin te vangen. Mijn verstand, dat zich al weer uren, zo niet dagen van hier in de toekomst bevindt.
“Elf minuten, gaan we dat nog halen?”
“Ik ga mijn best doen!”
Ploppie geeft ’t fijne, rode, hippe bakkie de sporen. Toch hebben die duisers ’t eigenlijk niet eens zo slecht gedaan. Tenminste, ik mag zomaar een flashback aan ’t oorspronkelijke Britse origineel voorbij zien flitsen. In tegenstelling waar andere het origineel zodanig ‘verkrachte’ totdat er niks dan een slap aftreksel overbleef. Kunnen ze toch nog iets, flauw hoor.
We arriveren precies gelijk aan de trein op het station. Vanaf het dichtslaan van het portier zet ik met maximale versnelling koers richting 3b. Mijn reeds geperfectioneerde ‘traplooptechniek’ van drie tot vier treden per stap bewijzen duidelijk hun voordeel. Ik moet mijn bijnaam tenslotte wel in ere houden. (Bremse langbeen)
Ondanks de overvolle trein, is het rust en vrede dat er heerst. Een schril contrast met een drukke ‘ochtendspits trein’. Een oudere dame aait haar kat, die ze voor de gelegenheid maar even op schoot genomen heeft. Ik poog nog wat te lezen aangezien er een verse rails op het tafeltje ligt. Helaas, mijn ogen vinden het wel weer mooi geweest voor vandaag. Rust is wat er rest. Ik mijmer en filosofeer een beetje over wat was, wat is en wat nog zal komen. Een perfecte mix van zondagse muziekjes bereiken mijn gehoord via de ‘headphones’. Neil Young, Jonnny Cash, Fleetwood Mac, Pink Floyd, Postal Service en meer geschikte ‘music for the moment’ wisselen elkaar af.
Ik proef die typische smaak van een zondag, de beleving, ervaring van het weekend, de mensen, de feesten, de rust en activiteiten nog vers op het netvlies worden in een eindeloze stroom vermengd met gedachtes van het waarom, het zijn van nu, straks en later.
Ik zou ze niet willen missen, die eindeloze verleidende prikkelingen van zintuiglijk genot wat zich een zondag noemt.
-Bremme-
No comments:
Post a Comment