Een leven van beide

Overpeinzende eenzaamheid, een moment van bezinning. Trillingen bij heldere hemel als schuimende golven in een woeste oceaan op een verlaten dinsdag in juni. De bomen langs het water rennen voorbij. De wind waait z’n wilde haren over z’n oren. Dwars door de avond, terwijl ze geen spier lijkt te vertrekken. Terugkerende gevoelens die ik wel begrijp maar niet snap. Toch voel ik warmte. Het zijn vaker de tegenstrijdigheden die het contrast bepalen in een leven van beide.

Vandaag was het zo’n dag, of eigenlijk was het er al enige tijd. De vragen die om antwoorden vroegen en de dagen die het onverschillig liet. Zijn intuïtie sloop op vertrouwde afstand mee in z’n kielzog. Slechts als de wind de juiste richting koos viel er iets uit de ruis die het leek te destilleren. De reis ontstond uit het niks, zijn ster was nog altijd rijzende naar onbekende bestemming. Maar de bestemming leek niet het doel te zijn. Ondanks dat er wel een onrustig verlangen naar een weten bestond, genoot hij van het uitzicht.

Zou hij het dan nu durven? Misschien voorzichtig maar oprecht, de dreigbrief van de onrust te ondervragen. Wie was de afzender, waar was ze gepost? Het handschrift leek op het zijne, maar de pen die het geschreven had sprak een andere taal. Misschien was het ondergeschikt. Zijn nieuwsgierige vingers gleden geruisloos over de opgedroogde inkt in de hoop een raadsel te ontcijferen. Elke letter leek zijn eigen betekenis te ontkennen. Het waren niet de letters die de klank toe fluisterde, het was het golvende lijnenspel dat ze creëerde waarin hij de geheime boodschap zou vinden.

De reis van beleving had hem, wellicht gepland, op schijnbaar onbekende aarde achtergelaten. Slaperige ogen betoogde over een ontwakend bewustzijn. Wat zowel onbegrensde mogelijkheden sprak als af en toe een voorzichtige twijfel naar een onwetende droom. Hij keek door het grote zwijgende glas van het oude grachtenpand naar de kleurrijke spiegeling van de waarheid. Doeltreffend bedachtzaam werd zijn hopen bevestigd. Hij zou kiezen om haar zelf te creëren, waar andere genoegen namen met de onschuldige onwetendheid van een mooie droom die enkel haar weerspiegeling was.

Hij was vierentwintig en had het leven in zijn handen.

-Bremme-

Huilende reuzen

De natrium straat verlichting voert een verloren strijd tegen de dreigende schemering. Haar warme rode gloed is duidelijk niet opgewassen tegen het machtige donker van de oprukkende nacht. Het zijn de schaduwen van mijn mede weggebruikers en de betonnen infrastructuur die de werkelijkheid bepalen. Het regent pijpen stelen en de al niet al te fortuinlijke Vlaamse autosnelweg is veranderd in een ware hindernisbaan. Mijn trouwe stalenros - uit het land van de reizende zon - kan het niet deren. Het beestje blijft almaar schreeuwen om meer, meer en nog eens meer bij de lichtste polsbeweging. Zo als het een rauwe masochistische jap betaamt, bedelt ze om mishandeld te worden. Met een beschaafde 160 op de klok stuiven we door het landschap, een landschap dat volledig gehuld is in een grote waas van rood licht en een opengebarsten wolk aan spray.

We zijn zowaar in een nieuwe dimensie beland. Het ons vertrouwde ruimte tijd continuüm heeft zich zodanig vervormd, dat de link met het bekende verloren is gegaan. Vreemd genoeg ruikt het er wel naar vochtig gras en natte koeien. Desalniettemin speelt de tijd zich wel degelijk vertraagd af en bestaat het waarneembare spectrum enkel uit haar reflectie van grijs tonen opgefleurd met wat rood, geel en wit licht.

Zonder verdere communicatie voel ik aan dat het beestje wel eens dorstig zou kunnen zijn. In het holst van de nacht arriveren we bij een verlaten drinkplaats. Mijn intuïtie had het bij het rechte eind, zestien grote slokken verder is ze voldaan. In een toevallig opgehangen lantaarn zie ik pas hoe hard het water werkelijk uit de hemel komt. Het geluid van een langs trekkende karavaan huilende reuzen geeft me een herkenbaar prettig gevoel. Dit is ons thuis, de schijnbaar verlaten prairies van de nacht.

Als een gelukkige eenzame cowboy bestijg ik mijn Japanse volbloed en geeft haar de sporen richting het einde van de horizon. Als dank voor de zojuist genoten heldere versnapering maakt ze een paar voorzichtige sprongetjes van geluk. Samen zijn we oppermachtig!, geen enkele vreemdeling zal ons hier verassen, dit is immers ons domein.
Af en toe spelen we een spelletje met een toevallige Belg of landgenoot, al is dit alles maar schijn. Want zodra we ze goed en wel op de korrel hebben is het erop en erover.

De goden strooien nog steeds rijkelijk met Engelse honden en katten terwijl in de wazige uithoeken van mijn gezichtsveld de groene bordjes voorbij druppelen. Evenals de geblokte markering en metalen vangnetten niks meer dan een ‘blurry’ optekening zonder duidelijk structuur zijn. Het eindeloze duister bepaald de koers. Spoorlijnen, viaducten, steden, bruggen en tunnels passeren ons in een flits. Bij een van de vele toevallige ondergrondse schrapen we de keel nog maar eens luid. Lekker! Het blijft bewonderenswaardig hoe een goed stukje akoestiek zo’n oer gevoel van euforie teweeg kan brengen, mits afgespeeld onder exact juiste omstandigheden.

De koude leegte maakt plaats voor de warmte van een slapende stad. Alsof we zojuist in een lauw bad gevallen zijn voelen we duidelijk de temperatuur die door de rustende kudde wordt uitgeademd. Toch is het niet enkel rust wat de klok slaat alhier. Enkele minder gelukkige reisgenoten versmallen de doorgang als een rivier bij laag water ook niet haar volle capaciteit heeft. Het maakt ook eigenlijk niet uit. Want zoals altijd weten wij de weg. Met de scherpte van een uil die reeds op vele tientallen meters zijn prooi ‘spot’ vinden we zoals altijd een mooi hazenpad erdoor of omheen.

Ik vang de typerende geur van ons tijdelijk onderkomen op, ook mijn metgezel krijgt er lucht van. Samen zetten we de laatste eindsprint in. De wereld staat stil, enkel wij bewegen ons in volle galop door een ruimte zonder tijd, maar vol van obstakels. Als een dief in de nacht bepaal ik de maat van de muziek. Van de lage ronkende tonen bij rood licht, tot de oorverdovende hoge tonen bij een paar meter vrije bestrating.

Echte liefde vergaat niet, ze zal er altijd zijn. Wellicht zal het vuur met de loop der jaren wat aan vermogen doen inboeten, toch zal ze nooit doven.

De slaap roept, een vroeg waken verteld mijn verstand. Morgen lachen we weer samen om de realiteit en als het even kan, vervormen we haar tot ze enkel nog een lachwekkende vertoning, die voor ons niet opgaat zal zijn.

-Bremme-

Moderne kluizenaars

Er vinden op dit moment eigenlijk twee totaal tegenstrijdige ontwikkelingen plaats in de moderne wereld. Enerzijds heerst er een tendens naar totale individualisering van de samenleving, drang naar eigen authenticiteit en algehele afzondering van het geheel. Anderzijds – mede gevoed door alle moderne communicatie middelen- een oneindige drang naar eenheid, verbondenheid en identificatie met elkaar.

Het is een interessante, om niet te zeggen turbulente tijd waarin wij leven. Nog nooit hadden we zoveel keuze, nog nooit was er zoveel informatie beschikbaar, nog nooit was er zoveel welvaart, nog nooit waren er zoveel verwachtingen en nog nooit was het 2008. Terwijl dit alles een fantastisch perspectief biedt, zet ze ook aan tot ontreddering. Met name voor de jong volwassenen en jeugd van deze tijd, waar ik mezelf ook toe reken. Zij die de toekomst hebben en zullen bepalen of dat eigenlijk al doen. Zij worden er heden dagen eigenlijk toe verplicht om een duidelijke keuze te maken uit het oerwoud aan diverse mogelijkheden. Over wie ze willen zijn en wat ze willen betekenen in deze wereld. Hier is zeker veel aan gelegen, maar dit zorgt echter ook voor de nodige verwarring en ‘quarterlife crises’, om maar eens een populaire term te gebruiken.

En het is hoog nodig ook! Wij, de nieuwe generatie, zullen het een en ander duidelijk over een andere boeg moeten gooien. Het is mijns inziens van vitaal belang dat wij met zijn allen een nieuw bewustzijnsperspectief ontwikkelen en een aantal van de oude opvattingen aan de kant zetten voor meer duurzame filosofieën. Zoals een goede leermeester nooit te oud of te wijs is om van zijn leerlingen te leren. Evenzo zal de wereld nooit te oud of te wijs zijn om van zijn jongeren te leren.

Een wereld bestuurd vanuit kapitalistische en egocentrische motieven zal op den duur altijd op zelf vernietiging af stevenen. Het eigenbelang is namelijk niet groter dan dat van een ander, jij en die ander zijn net zo zeer één als gescheiden. Ook staan wij als mensheid niet los van onze omgeving, maar maken er een integraal onderdeel vanuit. Een algeheel besef van deze twee fundamentele waarden zal een directe oplossing bieden voor tal van ‘problemen’ zoals de wereld die nu kent. Oorlogen, honger en criminaliteit zouden als sneeuw op een warme zomerdag wegsmelten bij dit besef. Evenals het duister van de vernietiging van onze leefomgeving resoluut plaats zal maken voor het licht van een zomerse dag, wanneer men realiseert dat er geen scheiding bestaat tussen het zelf en al wat is. Zo eenvoudig kan het zijn!

Wellicht heb je het idee dat wetenschap duidelijk ‘een ver van mijn bed show’ is. Toch is dit niet het geval, sterker nog onze totale perceptie van de realiteit wordt voor een groot deel beïnvloed door de ‘huidige’ opvattingen en theorieën. Ik gebruik hier de aanhalingstekens om dat ‘die huidige’ opvattingen eigenlijk niet eens zo recent zijn. Ik doel hier voornamelijk op het Newtoniaanse en Darwinistische gedachtegoed wat toch echt voor een groot gedeelte onze realiteit afbakent. En eigenlijk – voor een zeker gedeelte - al meer dan honderd jaar achterhaald is door de huidige wetenschap, al wordt dit nog niet op globale basis onderkend.

Het idee van een onverschillige wereld, als een gigantische machine vol met tal van radertjes en mechanisme, die alle precies de door Newton en consorten opgetekende fysica en mechanica wetten volgen. Wij daarin als ‘toevallig’ geëvalueerd en erger nog losstaand bewustzijn, waarbij het in feite ook niet uit maakt of wij er wel of niet zouden zijn.
Ondanks dat het Newtoniaanse gedachtegoed voor tal van ‘praktische zaken’ uitkomt bied. Waaronder beschrijving van beweging op macro niveau en hier ook zeker accuraat is. Ben ik toch van mening dat juist dit denken ons bruut heeft losgerukt uit het geheel van het universum. De filosofie van: alles als individueel en losstaand van elkaar geeft me een heel kil wereldbeeld. ’t Is – naar mijn mening - gewoon een onvolledige gedachte, die net zo goed meer vragen oproept als zij antwoorden geeft.

Nee, er is meer. ’t Is me inmiddels wel duidelijk dat er wel degelijk een zekere onzichtbare connectie bestaat tussen al dat wat is en al dat leeft. Er zijn legio voorbeelden te noemen waarbij mensen dezelfde gedachtes hadden, een bepaald voorgevoel of noem het voor mijn part maar intuïtie. Zoals bijvoorbeeld de sfeer en energie duidelijk voelbaar kunnen zijn te midden van een groep mensen. Ook staan er bibliotheken en kerken vol met literatuur over deze materie. Maar dat doet nu even niet ter zake.

Belangrijker is dat wij ons nu bewust worden en beginnend bij onszelf een nieuwe wereld creëren naar onze aller mooiste droom.

-Bremme-
Idealist, wereldverbeteraar en gelegenheidsfilosoof