Een leven van beide

Overpeinzende eenzaamheid, een moment van bezinning. Trillingen bij heldere hemel als schuimende golven in een woeste oceaan op een verlaten dinsdag in juni. De bomen langs het water rennen voorbij. De wind waait z’n wilde haren over z’n oren. Dwars door de avond, terwijl ze geen spier lijkt te vertrekken. Terugkerende gevoelens die ik wel begrijp maar niet snap. Toch voel ik warmte. Het zijn vaker de tegenstrijdigheden die het contrast bepalen in een leven van beide.

Vandaag was het zo’n dag, of eigenlijk was het er al enige tijd. De vragen die om antwoorden vroegen en de dagen die het onverschillig liet. Zijn intuïtie sloop op vertrouwde afstand mee in z’n kielzog. Slechts als de wind de juiste richting koos viel er iets uit de ruis die het leek te destilleren. De reis ontstond uit het niks, zijn ster was nog altijd rijzende naar onbekende bestemming. Maar de bestemming leek niet het doel te zijn. Ondanks dat er wel een onrustig verlangen naar een weten bestond, genoot hij van het uitzicht.

Zou hij het dan nu durven? Misschien voorzichtig maar oprecht, de dreigbrief van de onrust te ondervragen. Wie was de afzender, waar was ze gepost? Het handschrift leek op het zijne, maar de pen die het geschreven had sprak een andere taal. Misschien was het ondergeschikt. Zijn nieuwsgierige vingers gleden geruisloos over de opgedroogde inkt in de hoop een raadsel te ontcijferen. Elke letter leek zijn eigen betekenis te ontkennen. Het waren niet de letters die de klank toe fluisterde, het was het golvende lijnenspel dat ze creëerde waarin hij de geheime boodschap zou vinden.

De reis van beleving had hem, wellicht gepland, op schijnbaar onbekende aarde achtergelaten. Slaperige ogen betoogde over een ontwakend bewustzijn. Wat zowel onbegrensde mogelijkheden sprak als af en toe een voorzichtige twijfel naar een onwetende droom. Hij keek door het grote zwijgende glas van het oude grachtenpand naar de kleurrijke spiegeling van de waarheid. Doeltreffend bedachtzaam werd zijn hopen bevestigd. Hij zou kiezen om haar zelf te creëren, waar andere genoegen namen met de onschuldige onwetendheid van een mooie droom die enkel haar weerspiegeling was.

Hij was vierentwintig en had het leven in zijn handen.

-Bremme-