Het kasteel schudde op haar grondvesten maar Roosje sliep er vredig doorheen. Enkel een zekere prins kon het verhaal zijn geplande afloop nog teruggeven. Een glimlach leek zich te kopiëren met haar wederhelft. Maar nog voor het rationele brein de woorden kon vinden had de veel snellere lage stroming het verhaal al verteld. Twee gezichten als een spiegel van de ziel. Twijfels en onmacht zullen de weg niet wijzen, ze zijn slechts mijlpalen van bewustwording, die wellicht informeren over het moment zelf maar geen besef van bestemming hebben.
Verdwaalde zandkorrels berichten over een heuse veldslag, die zelfs de keizer niet gespaard heeft. De strijd lijkt gestreden, enkel een weldadige oogst kan misschien nog redding bieden. Uitgestrekte zomerse velden dansend in een glas bieden enig soelaas. Voor sommige wellicht wat meer dan voor andere. Met het tappen van de bar neemt de grimas op het gezicht van Elvis steeds meer buiten proportionele vormen aan. Deze zal dan ook niet meer van zijn gelaat verdwijnen voor de resterende nacht.
De eerste helft is gespeeld, twee uur (pas) tekent ’t uurwerk op mijn gsm. Fijn! De verkoeling van de rust transformeert zich in een experimentele warmte in één van de kleinere vertrekken van het kasteel. Langzaam zijn het de tonen van de muziek die mijn motoriek overnemen. Eenmaal betoverd kan ik niet anders dan volgen, onze band zal alleen maar hechter worden, totdat de vroege dageraad de magie zal doen vervagen, bleek later.
“Nog één biertje dan”. Het is inmiddels iets wat pijnlijk duidelijk dat een nieuwe dag haar aanvang heeft gevonden. De Scherpte van het licht en een zachte achtergrond ruis herinneren aan een stevige marathon. Deze grond is o zo bekent, toch zie ik een vreemde als we elkaars blik kruisen. In mijn ooghoek zie ik ‘de man met de hamer’ staan, zich verschuilend achter een boom, hij heeft een flinke zak slaap bij en ik meen zowaar ook een kater aan zijn zijde te zien. Het is op dit uur van de dag bijna onmogelijk om nog op laag volume te communiceren, dus lijkt het me beter om nog een laatste vluchtpoging te ondernemen voordat de slaap ons inhaalt.
Een glas water en een bed vieren hun terechte overwinning. In de slapende realiteit van het moment gaat het sprookje verder. Opeens is er een zoem die zich steeds duidelijker manifesteert. Een reuze bei zoemt er op los en wijst me de weg naar de uitgang van de droom en zodra ik de deur door ga, open ik mijn ogen en realiseer me dat mijn telefoon gaat.
“Pepje!”
“Bremme, goede middag jongen”
“kwam je zo nog even helpen?”
“hoe laat is het dan?”
“kwart over drie”
“wow, is het al zo laat. Ik dacht dat het nog voor twaalven was”
“haha, zie ik je zo dan?”
“jep, kom er zo aan!”
Hopla! Ik spring een broek en een paar sokken aan en poog onder toeziend oog van de spiegel mijn verschijning wat te cultiveren. Een ontbijtje, kopje koffie en wellicht twintig minuten later wandel ik met een fijn zonnetje en verborgen glimlach richting Peppe’s residence. Ik pak een schep en begin vol goede moed een kruiwagen vol te laden. Mijn inspanningen worden gewaardeerd, de arme jongens hadden tenslotte al een halve vrachtwagen uit de tuin verplaats. Toch heeft de strooptocht van de afgelopen nacht wel degelijk zijn tol geëist. Maar ik laat mezelf natuurlijk niet kennen, zoals het een man in de kracht van zijn leven past, schep en krui ik met de snelheid van een klein Russisch leger door. Een warme douche van eerder toegediend vocht mijn deel. Al met al een prima anti ‘hang over’ remedie.
Na de echte douche is het tijd voor een koninklijk biertje. Het voormalige slagveld, wat zojuist weer haar rechtmatige titel van achtertuin heeft verkregen ons toneel. Een geïmproviseerd bankje, een halve stoel en een kleurrijke plant maken de sfeer. Losjes en ontspannen vormen op elkaar ingespeelde woorden verhalen van ervaringen en analogie, met vaker een licht dan een zwaar karakter. Een aangename zondagse vibe kleurt de resterende dag.
Uren later tref ik mezelf in de schaduw van een verlaten station aan. Wisselde kleuren weerspiegeld in grauw beton en modern hoekig metaal zijn de realiteit van hun schepper. Alhoewel ik meer van de authentieke bouwstijlen van weleer ben, met hun tijdloze energie, alsof er elk moment een stoomtrein zal arriveren. Maakt toevoeging van de juiste muziek er toch een fijn plaatje van. Ik geniet nog even na van beleefde avonturen en besluit mijn boek voor een kort dutje te verruilen.
-Bremme-
No comments:
Post a Comment