Mijn verveling tegemoet

Vervelen, dat lijkt me ook wel wat. Volgens mij is het best leuk! Zou alleen niet weten waar te beginnen. Vervelen is één van die dingen waar ik wel vaker mensen over hoor, maar me eigenlijk totaal geen voorstelling van kan maken. Hoe pak je zoiets nou goed aan? Volgens mij, of in ieder geval dat heb ik van horen zeggen, kan je het prima in je eentje doen. Alhoewel, een schijnbaar saaie aangelegenheid zich ook prima doet lenen. De kunst is volgens mij, om niks te doen en zo één twee drie ook niks te weten wat je zou kunnen ondernemen, en je dan hieraan proberen te storen!? Dat is ongeveer zover als mijn voorstellingsvermogen reikt in deze.

Vervelen lijkt mij te zijn afgeleid van vervelend of iets dergelijks. Dat dan weer impliceert dat het niet leuk zou zijn. Vreemd, het klinkt me anders vooralsnog als een prima tijdsbesteding - op z’n tijd - in de oren. Misschien is het vervelen an sich ook wel prima, maar is het meer de manier waarop je het beleefd? Het lijkt er ook op dat mensen die zich zo nu en dan eens vervelen dit ook ongepland doen, alsof het ze gewoon overkomt. Ik kan me zo voorstellen dat wanneer je het niet uit vrije wil ervaart, het je misschien wat meer moeite kost om er plezier aan te beleven, dan wanneer je er bewust voor kiest om je eens lekker te gaan vervelen. Maar goed.

Laat ik nog even verder ingaan op het idee van; dat je jezelf eraan zou moeten storen. Na er zoëven over nagedacht te hebben lijkt mij dit overduidelijk de ‘boosdoener’ te zijn van het feit; dat het een minder aangename ervaring met zich mee zou kunnen brengen. Het verlangen naar iets wat je op voorhand al uitgesloten hebt legt je geest immers in een mentale verwikkeling. Mijns inziens zijn er eigenlijk maar twee ‘handige’ keuzes namelijk; enerzijds aanvaard een situatie zo als hij is en anderzijds verander deze, indien je die mogelijkheid hebt. Al het andere is totaal mesjokke, maar dit terzijde. Dit betekent dus dat je er enkel plezier aan kunt beleven als je voor de verveling zelf kiest en niet voor wat het niet is.

Je kan het ook zo bekijken, het is op zich een hele kunst om niks te doen laat staan aan niks te denken. Wat ook beide zeker zijn waarde heeft, die misschien door een hoop mensen over het hoofd gezien wordt. En als je vervelen dan definieert als een tijd van niks doen en enkel te zijn, wat we voor het gemak ook maar even onder niks doen verstaan. Dan is het eigenlijk wel een hele prestatie.

Zoals ik in meer dingen ze graag tot een inzicht of in ieder geval een positieve les maak, staat deze definitie me ook wel aan. Verveling als een bijzondere prestatie in plaats van een vervelende toevallige gebeurtenis. En waar een meer algemene omschrijving iets in de geest van nutteloos tijdverdrijf omschrijft zie ik het meer als een zeker talent.

Aangemoedigd door de vele onder ons die dit 'talent' reeds bezitten heb ook ik vandaag een poging gedaan tot vervelen. Aangezien ik nog totaal onervaren ben op dit gebied, dacht ik, ik moet het grondig aanpakken wil het enige kans van slagen hebben. Om te beginnen moet ik in mijn situatie vooral niet thuis zijn, omdat ik hier veels te veel zaken heb die ik zou kunnen ondernemen. Stedelijke bebouwing vormen ook een potentieel gevaar, vanwege allerlei diensten en vormen van amusement die ze aanbieden redeneerde ik. De beste plek, zou dus een plek zijn van zo veel mogelijk niks. Dat leek me dan ook wel weer logisch, aangezien je er namelijk ook niks zou gaan doen. Ook zou ik er voor moeten zorgen dat ik genoeg eten en drinken bij me zou hebben om ook niet door een primaire levensbehoefte te worden afgeleid van mijn intentie.

En zo geschiedde. Vol goede moed ging ik op weg – met enkel de hoogst noodzakelijke kostbaarheden - mijn verveling tegemoet. Eenmaal op locatie aangekomen, beviel het me eigenlijk gelijk al. Mijn vermoede dat in het schijnbare niks van de verveling een prettige beleving van grote waarde schuil ging was hiermee bevestigd. Na een zeker aantal uren te hebben rondgehangen op mijn zojuist gedoopte ‘verveel locatie’ leek mij dit voldoende om mijn eerste verveel poging als een succesvol experiment te bestempelen.


-Bremme-