De naald van de toerentellen richting de 13.000 rpm, een geweldige snerp uit de uitlaat, een versnelling die je het licht uit de ogen doet verdwijnen. Precies het juiste rempunt vinden, lekker agressief aanremmen, gelijktijdig met enkele ferme tikken, liefst voorzien van een goede dot tussengas, de bak een paar verzetjes lager dirigeren en daarmee de vier zuigers een toontje hoger laten zingen, één bil van het zadel, knietje naar buiten, en koers zetten richting de apex van de bocht terwijl je de grassprietjes aan de binnenkant telt. En als het even kan met een voorzichtig liftend voorwieltje uit accelereren. Fantastisch!
Al vanaf dat ik mijn eerste stapjes zette alhier had ik ‘het’ te pakken. Als klein mannetje van een jaar of drie vier deinsde ik er niet voor terug om in de hoogste bomen te klimmen, met losse handen op mijn zojuist verkregen BMX te experimenteren, altijd net dat beetje verder, sneller, hoger dan een ander. Maar altijd met volle aandacht, bedachtzaam en gecontroleerd. Later vroeg ik mijn moeder wel eens of ze nooit bang geweest was dat mij iets zou overkomen. ‘Een beetje angstig soms wel’: zei ze, zoals het een beschermend moeder gevoel betaamt, maar je deed en doet de dingen altijd met een zodanige overtuiging en aandacht dat ik me er nooit zorgen om gemaakt heb dat je over je grenzen heen zou gaan.
Zomaar een vrije zondag middag, die je ook prima kan besteden aan een beetje bankhangen, een boekje lezen of een wandeling maken. Niet dat ik dat nooit doe, maar eens in de zoveel tijd voel ik toch die behoefte om me even lekker ‘uit te leven’. ‘Verstand op nul’ wordt wel eens gezegd en dat dekt de lading eigenlijk ook wel vrij aardig. Behalve dan dat deze uitspraak de neiging heeft onbezonnenheid ermee te associëren. Daar ben ik het dan weer niet mee eens, integendeel zelfs, of tenminste in mijn geval heb ik juist het gevoel dat ik volledig aanwezig ben tijdens mijn laagvliegende avonturen.
Zoals mijn vriend Aragorn reeds eerder sprak; ‘zodra je die helm op zet ben je een ander persoon, weg principes, weg verantwoordelijkheidsgevoel (zo lijkt het tenminste) en aanschouw ‘the devil himself’’. (in dit geval ging het over een andere trouw lid van het ‘gilde der stalen rossen’ namelijk; Rodolphe aka ‘der snoedel’). De limiet, dat is waar het om gaat en er dan zo dicht mogelijk bij in de buurt komen.
Foei Bremme, wordt toch eens volwassen, denk ik dan weleens. Wanneer zal ik genoeg rust in mezelf vinden om deze totale gekte niet meer nodig te hebben? Ooit, op een goede dag zal ik mijn racelaarzen aan de wilgen hangen en een mooie Harley-Davidson aanschaffen en enkel nog suffe doch stoere ritjes over de boulevards maken, denk ik dan. Tot die tijd is ‘the sky the limit’.
Omdat ik mezelf onder bovengenoemde ‘groep mensen’ (speedfreaks) schaar, leek het me interessant om eens op onderzoek uit te gaan. Enigszins ‘getriggerd’ door een zeker boek wat ik onlangs gelezen heb ging ik aan de slag.
Eindelijk snapte ik waar het om ging en kon ik mezelf ermee identificeren.
Ik zal een en ander even inleiden, aangezien dit misschien wat onduidelijk over doet komen. Stel dat ons idee van tijd een hersenspinsel is van het verstand. Dat je enkel totale eenheid en vreugde kan ervaren buiten dit zogenoemde ‘idee’, namelijk in het (eeuwige) moment, wat door het eerder genoemde verstand stellig ontkend wordt. Ik weet dat dit misschien wat al te kort door de bocht is, het gaat hier dan ook niet om een dieper inzicht in de hierboven genoemde theorie maar om een korte voorstelling.
Misschien kan je bij jezelf eens nagaan, wat de momenten waren waarin je totale vreugde mocht ervaren? Ik denk dat als je hier goed over nadenkt dat je zult ontdekken dat dit momenten waren waarin je met algehele aandacht aanwezig was in het moment zelf. De eerste kus met je vriendinnetje/vriendje, een al dan niet zwaar bevochten overwinning, of misschien wel een prachtig inzicht in jezelf of de wereld om je heen, intrigerende woorden bij het licht van een kampvuurtje, betoverende schoonheid gevangen in een flits, en ja, misschien ook wel (lichtelijk) gedrogeerde momenten waarin het verstand wat minder grip op de zaak kreeg, en haar fundament van tijd opgedeeld in verleden en toekomst liet varen.
Ik denk dat hierin weleens mijn ‘drive’ voor dergelijke strapatsen gevonden kan zijn. Immers op het randje van kunnen, van mens en machine kun je het gewoon niet permitteren om een fractie van een seconde niet volledig aanwezig te zijn. Tweehonderd plus kilometers per uur betekend wel vijftig plus meters per seconde (Ja, ik blijf een – al was het een toekomstig – ingenieur) en dan staat die ene fractie ineens voor een afstand van enkele tientallen meters, die wel degelijk van belang zijn, aangezien de weg een vooraf opgestelde koers volgt waarmee je, om niet tot motorcrosser of buikschuiver te degraderen, rekening dient te houden.
Is dit alles nou goed of slecht? Weetje, ik denk niet dat zoiets feitelijk bestaat. Zo als met meer dingen, het gaat erom waar je heen wilt, wie je wilt zijn. Al naar gelang die keuze is het misschien minder praktisch om een bepaalde richting te kiezen. Als je zin in een kopje koffie hebt, en je schenkt wat jus d’orange in, ervaar je misschien niet helemaal de beleving waar je naar op zoek was. Dat maakt een glas jus d’orange toch niet slecht? Alleen minder handig om te ervaren waar je naar op zoek was. En zo is het ook in deze. Vooralsnog beleef ik er veel plezier aan om de grenzen van mijn kunnen af te tasten en in volledige concentratie op zoek te gaan naar ‘deze’ beleving van het moment. Tot dit op een dag niet meer zo is.
-Bremme-
No comments:
Post a Comment