Een samensmelting van euforie, wat een energie, de crowd gaat helemaal los op de laatste beats van Jake. De lichten, wat een kleuren, de beat maakt ons allen één. Één met de muziek, met elkaar, en de vibe, hier zijn geen woorden voor.
Mijn ‘partner in crime’ para Aras, beklimt de hoogste berg die hij kan vinden en beantwoord elke creatie uit Jake’s handen met een onnavolgbare shuffle. Op deze hoogte wordt het spel gespeeld, en wat een spel. Een spel tussen de ‘man at the decks’, zijn achterban op het podium – ik ben één van hen -, Aras op eenzame hoogte en een uitzinnige massa at ‘ground level’ onder het dak van deze prachtige zonnetempel. Mijn verstand staakt tijdelijk haar eeuwige strijd op zoek naar tijd en logica. ’t Moment is wat er rest, zonder begin en zonder eind, wat een leven!
Zestien grote zwembanden in een klein rechthoekig kamertje. De eerste paar uurtjes zitten erop, ik begin al aardig in de stemming te raken, lekker. Nielle, Laintje en Gaddiëlle zitten zich comfortabel op de organisatorische hersenspinsels wat voor zitmeubilair moet doorgaan. Plof, ook Livia vindt een prettig zetel. Ontspannen conversaties volgen. Flits, overal muggen, zoemmmm zzzzoemm, Jonny probeerd uit alle macht deze parasieten van zich af te houden dan wel te verdrijven. Maar dat blijkt het plan niet te zijn. Flits, Zwemmen, roepen Olly en zijn broer, misschien zeiden ze dat niet eens. Toch was dat wel de eerste associatie, terwijl ze lachend inclusief zwemband om hun middel in het kleine kamertje staan.
"Ik kom van een andere planeet hier ver vandaan, en op een dag zal ik weer terug keren naar waarvan ik kom. Ik kan niet wachten tot ik weer die vrijheid zal ervaren van verplaatsing over miljoenen lichtjaren enkel bij één gedacht."
Dat is wel een stuk praktischer inderdaad.
Waar the fuck is para? Wat fiets geleend, is ie wel helemaal goed?
‘What happend to you man’, je ziet eruit als een verzopen kat, gek. Ja, dacht ga toch nog even bij Benny langs, maar bedacht me na vijf minuten dat het eigenlijk wel regende op zich en een jas misschien ook wel een idee geweest was. Proest, Ara je bent een aap.
Hej, kan je misschien wat voor me doen? Tuurlijk geen probleem, waar kan ik je mee van dienst zijn. Oke, kan je misschien typen; ‘waar ben je’? Alsjeblieft! Dankje, door jouw heb ik vanavond misschien nog sex. (Joh, wat de fuck, die gast ziet ze echt vliegen. )
I think you have some partying to do buddy, enjoy.
Waar houd creatie op en begint leven? Enigszins verbaasd door de onverwachte diepgang, haak ik in op het gesprek. Ik denk niet dat je leven kan creëren, al hoewel het zeker een interessante vraag is. Wat is dan het verschil tussen, door mensen handen gecreëerd bewustzijn en bewustzijn zo als wij dat kennen of zo als dieren dat ervaren? De toon is gezet, niet gedacht dat ik hier nog mensen tegen het lijf zou lopen met talenten en interesse van dit kaliber. Wil je misschien een massage? Vindt je dat leuk dan? Ja hoor, ik doe het graag. Als ik nou een vorm van kunstmatige intelligentie creëer, dan mag jij een mechanische vorm ontwerpen om dit ‘nieuwe’ bewustzijn stoffelijk te maken. Deal!
‘t Dak gaat er nu echt af! Het onwennige gevoel van de eerste middag uurtjes is in geen trappengat of barkruk meer te bekennen. Trefzeker laat ik me meevoeren op het spectrum aan geluiden uit de speakers. De muziek en ik zijn niet langer van elkaar gescheiden evenals de mensen, ze hebben elkaar gevonden en elkaar onvoorwaardelijk de liefde verklaard. De hele set-up zo als hij zich op dit moment af speelt, geeft me een oneindig gevoel van vrijheid. De dansende en lachende mensen om me heen bevestigen dat ook zei dit zelfde gevoel zijn toebedeeld.
We zitten helemaal achter in de bus op een klein bankje wat doorgaans voor opstapje doorgaat, naar het hoger gelegen meubilair.
Mijn ‘state of mind at the moment’ is; best wel ‘easy going’, moe maar voldaan na een prachtig feessie. Een aantal lotgenoten doen een poging tot een kleine afterparty in de vorm van wat softe beats uit een telefoon speaker.
Wat binnen de muren van de tempel niet van de grond kwam, speelt zich nu plotsklaps ongedwongen af. Woorden en vragen vervult van interesse, een vleugje humor op z’n tijd en respect worden gedeeld.
‘Ik vond het erg gezellig,zie je de 22ste’. Ja, ik ben erbij. Fijne avond nog.
Zzzoemmm, o ja, trein, trein, nice heb nog een fatsoenlijke verbinding ook.
In tijden niet zo’n vet feestje meegemaakt, mijn dank is groot!
Quote: ‘De waarden die we willen vertegenwoordigen zijn die waarden die volgens ons de basis vormen van de oorspronkelijke House: liefde, plezier, respect en eenheid.’
-De Gasten-
I rest my case.
No comments:
Post a Comment